Oma zijn….
Daar ben je dan een klein meisje van mijn dochter, heel bijzonder en mooi. Na 25 jaar woont er weer een baby bij ons in huis en dat is vooral heel fijn omdat het gelukkig kan. Maar het was wennen en omschakelen voor mij en zoeken naar een rol dit ik heb, oma zijn.
Het eerste jaar is voorbij en daar ben ik dankbaar voor omdat het een intens jaar was van onzekerheid, spanning en weinig rust en privacy voor iedereen. Dit kleine meisje zette de wereld van haar moeder en vader op zijn kop maar ook die van haar opa en oma. En ja dat gebeurd altijd wanneer er een baby wordt geboren, je leven staat even helemaal op zijn kop en dan moet je de draad weer zien op te pakken. We noemen een geboorte ook niet voor niks een live-event.
De eerste maanden vliegen voorbij waarin er vooral veel gezorgd wordt, Mijn dochter zorgt voor haar baby en ik zorg daar tussendoor een beetje voor allebei. We zijn een beetje zoekend want mijn dochter wil de verantwoording voor haar dochter bij zichzelf houden en dan doe ik een stapje terug. Ze neemt de zorg 200% op zich en ook de vader woont de eerste weken bij ons in huis zodat hij zoveel mogelijk van haar kan meemaken en kan leren om voor haar te zorgen. Die afspraken waren goed gemaakt maar toch was dit pittig doordat er ook nog een man in huis woont die een plekje inneemt, na 5 weken hebben we toch gevraagd of hij weer thuis kon gaan slapen mede omdat er geen relatie was. Dat was zoeken naar een nieuwe weg voor de vader maar dat is goed gekomen gelukkig.
Huilen, huilen, huilen oh ja ik adviseer ouders zo vaak over huilgedrag en daar sta ik ook helemaal achter maar wat kan het indringend zijn het gehuil wat niet te stoppen is. Met elkaar hebben we wat gewiegd, gelopen, gebuideld. Met elkaar waren we er voor mijn dochter en voor dit kleine meisje maar gelukkig ook voor elkaar. Afwisselen en soms iets nieuws proberen om het vol te houden met elkaar. De nachten waren in de eerste weken zwaar voor mijn dochter, soms zo hard huilen waardoor wij dachten dat ze echt wel pijn moest hebben. Het ging weer over maar met elkaar ook in de nacht nog wel eens een rondje door de kamer beneden gelopen. Ook hierin zag ik wel gebeuren dat de stress die je voelt over ging op de baby, als iemand het overnam die rustig was werd ze meestal ook rustig. Dit is vaak mooi om te zien en dus fijn als je kunt afwisselen.
Advies geven, poeh dat was soms afwegen voor mij en dan kreeg ik ook een terecht: “het is mijn baby en ik ben de mama”. Oké dat is even slikken en dan ging ik maar even uit de situatie. Het was goed want daardoor kreeg zij haar moedergevoel wat steeds meer groeide. Ze nam en neemt haar verantwoordelijkheid, en ja ze vind het zwaar het moeder zijn maar ze doet het goed. Trots op haar.
En dan oma zijn in dit eerste jaar vond ik erg lastig met de nodige kennis als babyconsulent/ verpleegkundige en mijn eigen ervaringen. Een rondje wandelen met mijn kleindochter was dan goed waardoor ik iets leuks kon doen en toch ook even rust gaf aan mijn dochter. Een badje doen vond ik erg leuk en daar was ze ook blij mee want dat was een activiteit die ze zelf heel intensief vond. Dus het oma zijn ging in kleine dingen zitten en soms was het oma zijn vooral te voelen in mijn andere twee kleinkinderen die af en toe gelukkig nog wel een dagje kwamen en soms kwamen logeren.
Ik kijk ernaar uit om over een paar weken ook echt oma te kunnen zijn voor dit kleine meisje dat nu al bijna 1,5 jaar is. Ze loopt rond en brabbelt wat af, ze leert snel en dat is leuk. Elke week gaat ze een dagje naar haar papa toe en dat geeft hier in huis even rust. Over een paar weken gaan ze samen naar hun eigen plekje waar ze samen gaan wonen. Gelukkig dicht in de buurt maar dan kan ik haar af en toe even ophalen en weer terug brengen. Even rust voor mijn dochter en voor mij een leuk moment als oma.
Reactie plaatsen
Reacties